dinsdag 28 maart 2017

Rechtstreeks van de boer


Er zijn tegenwoordig steeds meer mensen die hun groenten en fruit  direct van de boer, tuinder of  voedselcoöperatie  geleverd krijgen via de zogenaamde groenteabonnementen of groentepakketten. In dat laatste geval krijg je eens in de week of eens in de twee weken een groentepakket aan huis geleverd met verse groenten van het seizoen. Soms zitten er ook verse kruiden bij. Ik zelf heb zo’n pakket inmiddels al 25 jaar, als het niet langer is en  dat bevalt me zeer goed. Ik ben er ook veel gevarieerder door gaan eten en creatiever van gaan koken. Al moet ik - eerlijk is eerlijk - bij sommige wintergroenten ook wel eens slikken, als ik weer pastinaak, pompoen of aardpeer in mijn pakket heb. Maar inmiddels heb ik wel geleerd om daar iets creatiefs mee te doen. Zo is de rösti van pastinaak bijvoorbeeld erg lekker.
De meeste mensen doen dat, omdat ze biologisch geteeld fruit en groenten willen zonder pesticiden en dergelijke, maar ook omdat ze  het prettig vinden om deze producten uit hun eigen streek geleverd te krijgen of om de boeren uit de eigen omgeving te steunen. Ook is er een steeds grotere groep mensen die biologisch geteeld fruit en groenten in de zo genoemde boerderijwinkels koopt.  Een relatief nieuw verschijnsel zijn ook de maaltijdboxen met producten uit de eigen streek, waarin alle ingrediënten voor een complete maaltijd zitten. Al is dat laatste een beetje een modetrend en zijn die wel wat duurder. Maar ja, dan hoef je ook niets meer zelf te bedenken en is je hele maaltijd in een keer duidelijk.
Een andere ontwikkeling die zich tegelijkertijd afspeelt, is dat er steeds meer voedselcoöperaties of voedselcollectieven ontstaan. De mensen die lid zijn van zo’n collectief kopen zelf hun biologische producten  bij de boer. Deze zijn over ’t algemeen goedkoper dan in de supermarkt of winkel, maar de deelnemers moeten zich vaak  wel een aantal uur vrijwillig inzetten om  tot productie en verspreiding te komen. Ook is er daarbij veel meer aandacht voor streekproducten, zoals bijvoorbeeld Sint-Jansrogge of Limburgse stroop.
Een andere variant, die daar enigszins op lijkt, zijn de zogenaamde pluktuinen. Het kan gaan om bloementuinen, waar allemaal verschillende bloemen zijn ingezaaid. De mensen mogen daar zelf een bos bloemen van samenstellen. Maar er zijn ook pluktuinen, waar mensen eerst zelf fruit  geplant en gekweekt hebben en waarvan men vervolgens in de zomer de vruchten, bessen,
bramen en frambozen zelf kan oogsten en opeten.

woensdag 15 maart 2017

Verbondenheid doet goed


Verbondenheid is een belangrijke waarde in een mensenleven. Verbinding hebben met de mensen om ons heen is zelfs één van de basisbehoeften en misschien na veiligheid en geen honger hebben wel een van de belangrijkste behoeften. Mensen worden gelukkig van verbinding met anderen, maar ook van verbinding met de dingen om ons heen. Als je van de buren eens tuingereedschap of de trapladder kunt lenen, elkaars pakjes van de postbode kunt aannemen of een gezamenlijke buurtbarbecue of snoeidag organiseert, worden de meeste mensen daar blij van.

Mensen zoeken op de een of andere manier ook altijd naar verbondenheid en gemeenschappen en worden over ’t algemeen gelukkig van contact, heelheid en verbinding, aldus de Amerikaanse schrijfster Lynn MC. Taggert. En de vooruitstrevende wetenschappers geven haar daarin gelijk. In tegenstelling tot de wetenschappers van vroegere tijden, want die zagen de mens vooral als een competitief wezen.

Niets is zo schadelijk voor een mens als isolement op wat voor een manier dan ook.  Nabijheid en ergens bij horen is van levensbelang, zei jaren geleden ook al de psycholoog John Bowlby. Maar wat houdt nabijheid eigenlijk in? Tegenwoordig kunnen we elkaar heel gemakkelijk via allerlei nieuwe media als Facebook, Twitter, smartphones en apps  bereiken. En hoe prettig dat op zich ook is, het kan ook een illusie van contact geven en je misschien zelfs wel afhouden van daadwerkelijk bij elkaar op bezoek gaan of over de vloer komen.  Om ons echt met elkaar verbonden te voelen is het belangrijk dat we elkaar ook kunnen zien, horen, voelen en aanraken. Alle zintuigen zijn er, als het goed is, bij betrokken. Nabijheid, iemand kunnen zien en aanraken zijn heel wezenlijk in het contact tussen mensen en vergroten het helend vermogen. Liefdevolle aanrakingen zorgen er namelijk voor dat er oxytocine wordt aangemaakt. Dat is een hormoon  dat een prettig gevoel geeft - het wordt ook wel het gelukshormoon genoemd - en de verbinding met de ander versterkt.  
Om echt toegang te krijgen tot iemands binnenwereld  zullen we moeite moeten doen om elkaar te leren kennen. En dat laatste is een voortdurend proces, het is niet iets wat je één, twee, drie bereikt. Wat voor echt contact ook heel belangrijk is, is dat je jezelf accepteert.  Acceptatie ligt altijd ten grondslag aan verbinding.